Weekmoed

Ik kijk naar buiten. Bloemen
op het raam. Alles staat in bloei.
Hartje winter. Mijn vinger schrijft
er een naam onder. En daarna nog een.

En dan verlaat ik het huis
waartoe ik behoor. Er is niets
meer te rijmen. Dat het zo koud
kon worden. Plots. Schoorvoetend

eerst, want zo geeft men ongelijk toe,
na berekening dat het nu wel moet
gaan, maar nog omkijkend, waag ik
me op het ijs. Het is barstensvol.

Ik probeer niet te denken aan de lucht
die onder mij dooit. Meeuwen
scharnieren tussen de broze wolken.
Hier, ergens. Nu, ooit.

(verschenen in:
Deus Ex Machina 2002
Tijdverdriet en andere seizoenen)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s