Sneeuw

Ik zet het donker op een kier en laat de sneeuw
hemelsbreed de kamer binnen. Het is nacht.
De vloer is naakt en fluistert onder mijn voeten.
De lucht is van glas. Behoedzaam raap ik
de scherven op nog voor er iets gevallen is.

De slaap die ik niet kan vatten heeft de
vorm van je lichaam aangenomen.
Mijn hand hangt stil. Een vogel twijfelt
boven het landschap. Ik schuif de gordijnen
dicht en hoop dat alles weer in de plooi valt

(Verschenen in:
Gierik&Nieuw Vlaams Tijdschrift 2002
Tijdverdriet en andere seizoenen)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s