Zonder is het licht niet zacht genoeg – Sven Cooremans

Een paar vragen bij “Zonder is het licht niet zacht genoeg” van Sven Cooremans (Uitgeverij P).

Hoe werkt dat toch? Dat het schijnbaar achteloze zoals spruitjes en schorseneren, vrouwenbewegingen, zwarte gaatjesfolie en een winkelwagentje plots begint te resoneren, zoveel meer gaat betekenen en diep onder je huid kruipt. Plots ziet de wereld er anders uit en is niets gewoon nog wat het is. Misschien is dat poëzie.

En met welke woorden in je aders noem je de dingen dan? Vul je een glas en noem je het de zee hier blauw? En welke namen geef je aan de mens? Ademende aanwezigheid, lijven als gemoederen, wasberen, dagen of altijd iemand die flipt? Zou het dan toch waar zijn dat de taal gans het volk is?

Ook al blijft de vraag wat de lezer ontglipt, zoals bloed dat buiten zijn oever treedt, het vermoeden van een vogel of waarneembare geiten. Misschien dient poëzie daarvoor: dat we lezen en geloven dat de wereld bestaat; dat er een verlangen is, een nachtland, een noodzaak van zien, een hechtdraad van liefde die ons bij elkaar houdt in de 31-gedichtentijd van “Zonder is het licht niet zacht genoeg”.

Misschien zijn de dichters diegenen die niet enkel sporen van taal achterlaten, maar ze ook zorgvuldig voor zich uit strooien. Tussen de gordijnen, de kikker, het eiland, het koolzaad en de slagen (al dan niet vrij) wijst de dichter de weg, die geen weg is, maar een landschap overal om de lezer heen. Uit hoeveel woorden bestaat schoonheid, onversneden, puur? En wat is haar straatwaarde? Om te kunnen blijven beweren, helder en ruim. Het antwoord staat te lezen in “Zonder is het licht niet zacht genoeg”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s